Secesja w sztuce

Epoka: Nowożytność - Secesja

były skłonność do asymetrii, wertykalizmu, płaszczyznowości, linearyzmu, a także atektoniczności. Dzieła secesyjne, niezależnie od tego, czy mówimy o architekturze, rzeźbie czy też wzornictwie przemysłowym, wyróżnia wyjątkowy stopień dekoracyjności oraz stopień skomplikowania układów kompozycyjnych. Tworząc dzieła w tym stylu artyści posługiwali się spójnym zestawem środków wyrazu. Stosowali chętnie giętką, długą, wijącą się i ruchliwą linię, lubili wykorzystywać płaską plamę barwną, posługiwali się raczej jasną i subtelną pod względem odcieni kolorystyką, stosowali efekty połysku. Wybór takich właśnie środków wyrazu warunkowany był przeświadczeniem o potrzebie powrotu do świata natury, za którą znaczna część intelektualistów, myślicieli i artystów przełomu XIX i XX wieku tęskniła, stawiając ją wyraźnie w opozycji do świata przemysłu i techniki, który z dziesięciolecia na dziesięciolecie rozwijał się coraz dynamiczniej i coraz silniej wpływał na realia codziennego życia. Stąd też chęć oddania w sztuce, przede wszystkim w ornamencie, dekoracji, żywiołów wody, ognia, pełnych witalności, wijących się roślin (chętnie wykorzystywany motyw lilii), w tym egzotycznych, kojarzących się z odległą i fascyjnującą ludzi tamtego okresu kulturą oraz przyrodą Japonii (nenufary, irysy, chryzantemy).