Milon z Krotonu

Pierre Puget

Epoka: Nowożytność - Barok

Czas powstania: 1671-1682

Lokalizacja: znajdowała sie w ogrodzie wersalskim

 Milo był greckim lekkoatletą kilkukrotnym mistrzem igrzysk olimpijskich i pytyjskich. Jako starzec chciał sprawdzić swoją siłę, rozłupując pień drzewa, który znalazł już rozszczepiony. Jego ręka nadal tkwiła w pniu i został pożarty przez wilki. Puget zastąpił te zwierzęta szlachetniejszą postacią lwa i stworzył kompozycję nasyconą barokową pasją i dramatem  rzeźbiarz z pewnością miał na myśli hellenistyczną grupę Laokoona, rzeźbę ze zbiorów papieża, która dla ówczesnych artystów uosabiała obraz heroicznego bólu Milona zwycięża przede wszystkim próżność i zaprzeczanie słabości towarzyszącej jego wiekowi. Jego ból jest tak samo moralny, jak fizyczny. Chwała ludzka jest ulotna, o czym świadczy symbol pucharu zdobytego na igrzyskach, a teraz leżącego na ziemi, bezwartościowego przedmiotu. każda strona rzeźby była traktowana z równą wirtuozerią, Puget niemniej jednak faworyzował przedni kąt, praca ma być oglądana albo twarzą do widza, albo w trzech czwartych. Wijące się, obolałe ciało Milo jest ogromnym zygzakiem: ciąg trzech przekątnych zmniejszających się, zakończonych odrzuceniem głowy w okrzyku agonii. ciało jest wygięte w łuk na pniu drzewa, który tworzy oś, wokół której obraca się kompozycja. Pośrodku w marmurze wycięto dwa duże otwory w celu oderwania sylwetki sportowca od tła. To wydrążenie podstawy jest rzadkim zjawiskiem w rzeźbie i stanowi wyczyn techniczny  nie idealizował przedstawienia bohatera, przedstawił gwałtowny wyraz cierpienia, ciało jest tutaj wygięte w łuk z bólu, a twarz wyraża ból  rzeźbiarz przeciwstawił się wyjątkowo gładkiemu wykończeniu ciała i szorstkości pozostałych elementów. Futro lwa jest wyrzeźbione rąbkiem; pień i ziemia są pokryte pręgami. W ten sposób Puget wyróżnił trzech aktorów opowieści - człowieka, bestię i naturę - poprzez różnice w obróbce powierzchni